Stop de veroordelingen van moeders en zwangere vrouwen

21 maart 2021Tamara

Er zijn zoveel discriminatie en veroordelingen, ook bij zwangere vrouwen en moeders. Daarnaast zijn er ook gewoon veel veroordelingen. We moeten als moeder alles kunnen runnen en het leeuwendeel doen. Maar is dat eigenlijk niet een beetje van de oude tijd? Waarom is er nog zoveel discriminatie op zwangere vrouwen en moeders? Ik wil het hebben over hoe je als moeder en zwangere best ook wel zonder schuldgevoel mag rekenen op je partner.

De lasten

Werk

Ik heb het niet zo gemakkelijk momenteel. Ik combineer een voltijdse, nieuwe job die ik nog maar gestart ben, een zwangerschap en daarbij komt dan nog de zorg van onze peuter en het huishouden. Een nieuwe job is sowieso al een uitdaging, je moet veel leren, je inwerken en je krijgt gewoon veel prikkels in een relatief korte tijdspanne. Voordat ik deze job vond, kreeg ik ook best wel te maken met wat stress rond het werk. Maar het werk gaat goed, hoor. Maar het is wel pittig, natuurlijk. Door de vele nieuwe prikkels overdag kost het me soms wel moeite om de slaap te vatten, maar dat valt nog mee.

Zwangerschap

Daarbij komt nog de zwangerschap. Met Remus vond ik het lastiger om zwanger te zijn dan erna. Je lichaam is zo moe, al het energie dat je nog over hebt, moet je zorgvuldig spenderen. Het zorgt er ook voor dat mijn dagen vooral bestaan uit werken, rusten en zorgen. Rond 21 uur zit ik meestal in bed. In de weekends doe ik altijd een middagdutje, samen met Remus. Het zorgt er gewoon voor dat ik amper nog tijd heb om eens iets leuks te doen, of iets voor mezelf. Dat zorgt er bijvoorbeeld ook voor dat ik veel minder kan schrijven dan ik zelf zou willen. Maar ik weet waarvoor ik het doe en het is ook maar tijdelijk.

Zwanger
Zwanger

Zorg voor peuter en huishouden

En dan hebben we hier nog ons ‘loslopend wild’, zoals we hier soms al lachend zeggen. Onze peuter die aandacht verdient en zorg krijgt. Waarmee ik zoveel mogelijk probeer te spelen of eens ga wandelen. En dan hebben we nog het huishouden.

De nachten

Eigenlijk wil ik hierbij nog de nachten vernoemen. Remus slaapt meestal als een roosje, lekker het klokje rond. Ik kus mijn beide handjes dat hij zo goed slaapt. Maar als je zwanger bent, slaap je gewoon niet goed. Naarmate de zwangerschap vordert, slaap ik ook slechter. Ik word zeker 5 keer in de nacht wakker door pijn in mijn rug of bekken of doordat ik in een slechte positie gedraaid ben. Soms word ik wakker om 3 of 4 uur en duurt het een uur of 2 vooraleer ik opnieuw in slaap duts. Hoort erbij. Momenteel heb ik nog niet zo veel last van zuuroprispingen, maar ze zijn niet meer veraf, dus dat wordt ook weer een pretje ’s nachts.

Mijn man steunt me

Al die lasten zorgen ervoor dat ik wat vermoeider ben dan anders, en dus ook dat ik meer steun op mijn partner. We zijn met twee in dit verhaal en mijn man vindt het ook logisch om me daarin te kunnen ondersteunen. Dat zorgt ervoor dat hij nu meer doet dan vroeger. Hij neemt een groter stuk huishouden op zich, kookt regelmatig en doet de zwaardere taken, zoals Remus in bad of in bed stoppen (vind ik lastig met mijn bekken). Hij neemt ook zonder morren over als ik compleet uitgeput ben.

Voor mij is het belangrijk dat ik zaterdag – na de werkweek – kan uitslapen. Op mijn beurt sta ik meestal op zondag op zodat manlief die dag kan uitslapen. Ik gun hem tijd voor ontspanning en hobby’s, ook al ben ik daar stiekem jaloers op. De tijd die ik vrij kan besteden, bestaat meestal uit platte rust. En ja, ik mis ook wel eens wat ontspanning of eens iets kunnen doen voor mezelf. Ik overdrijf wellicht wel een beetje, hoor. Ik doe wel wat voor mezelf, maar zo lijkt het eigenlijk niet.

Nogal moe

Dan krijg ik te horen dat ik er nogal moe uit zie. Lijkt me wel nogal wiedes, gezien de lasten die ik draag. En mijn lichaam is een baby aan het maken. Natuurlijk zie ik er moe uit. Ik kan door dat virus onze Remus ook nergens eens uitbesteden, dus ook dat telt voor een stuk mee. Kan niemand mij eens vertellen hoe sterk ik ben door alles te blijven runnen? Dat het oké is als ik even geen energie heb? Dat ik er goed uit zie, ondanks alles waar ik door ben gegaan, de laatste tijd? Daar zou ik nu eens veel meer aan hebben.

En dan komt het oordeel waar mijn haar helemaal overeind gaat staan: dat mijn man er ook nogal moe uit ziet. Die ziet er soms wel wat meer moe uit, maar eigenlijk valt dat goed mee. Hij bruist van energie en doet hier dan ook een pak meer, en ja, bij momenten ziet hij er dan wel eens wat vermoeid uit. Ook helemaal logisch, lijkt me. Maar dan krijgt hij te horen dat hij zeker moet zorgen voor zichzelf en niet ten onder moet gaan ten koste van mij.

Aan de ene kant vind ik dat ik geluk heb met mijn man, omdat hij zoveel doet. Maar aan de andere kant is het toch niet meer dan logisch. Waarom zouden we het allemaal alleen moeten doen? Ik hoor soms reacties als: ‘Wat een goede man heb jij toch,’ of ‘Wat heb jij een geluk dat je man zoveel doet.’ En daar gaat mijn haar dus ook wel een klein beetje gaan overeind staan. En heel vaak komen die reacties van andere vrouwen. Natuurlijk ben ik heel blij met zijn hulp, maar net door die maatschappelijke invloed voel ik mij bijna schuldig, terwijl dat helemaal niet zo hoeft te zijn. Het zou net normaal moeten zijn dat beide ons steentje bijdragen.

Remus en ik - samen een beetje moe
Samen een beetje moe

Alle ballen in de lucht

Ik probeer alle ballen de lucht in te houden: als moeder, als zwangere, als partner, als werknemer, als vriendin en als huishoudrunner. En dat is een helse taak, iets dat me niet elke dag perfect lukt. En ik doe mijn best en toch komt die veroordeling er. Blijkbaar steun ik te veel op mijn man. En dan vraag ik me ten eerste af waar de buitenwereld zich eigenlijk mee bemoeit. Dat lijkt me iets erg privé en als je je als omstaander zorgen maakt, zijn er altijd taken die ons zouden kunnen verlichten, in plaats van zo’n uitspraken te gaan verkondigen. Daarnaast vind ik dat ik precies – als vrouw – nogal gediscrimineerd word. Alsof het mijn schuld is, of zoiets.

We hebben nochtans beide gekozen voor dit tweede kindje en het is zeer welkom, natuurlijk. Ik werk ook voltijds en ook daar kies ik zelf voor. Moet ik dan maar minder uren gaan presteren omdat ik toevallig de vrouw ben en dus degene die zwanger is, om mijn man te ontlasten? Dat lijkt me nogal discriminerend. Dat is gewoon ook discriminerend. De vrouw aan de haard is al een tijdje van de oude stempel. We staan met twee in dit verhaal, dus ik reken ook op mijn man, ook al betekent dit dat ik daardoor meer van hem vraag dan anders. Mijn man vindt dat eigenlijk niet meer dan logisch. Kunnen we die veroordelingen dan wel even weggooien?

Ervaringen van andere moeders

Ik zag onlangs bij Nies, van Reismicrobe, dat ze geniet van haar pasgeboren derde kindje. Op een dag plaatste ze op Instagram dat ze die dag een bad genomen had en een maskertje opgedaan had. En daar kreeg ze heel veel reactie op: ‘Amai, heb jij tijd om je een bad te nemen? Zot!’ En ook zij was versteld van die reacties. Ook haar man helpt haar en springt bij waar nodig. Van het huishouden doet ze momenteel niets en dat vindt ze ook logisch. Ik ook trouwens. Als mama van een pasgeboren kindje komt er heel veel op je af en is dat ook wel het laatste waar je aan denkt. En je staat er niet alleen voor, het is logisch dat de partner bijspringt (als dat praktisch gezien kan, natuurlijk).

Story van Reismicrobe over hoe zij het ziet
Aldus de Story van Nies uit Reismicrobe

Ook Irene, van Tussenmarsenjupiter, kreeg al zo’n opmerkingen toen Dallas geboren was. In het begin was het voor haar aanpassen dat ze niet altijd meer haar eigen ding kon doen, en ook haar man moest zich natuurlijk aanpassen. Dan kreeg ze te horen van haar tante of ze niet even komt logeren met Dallas, zodat haar man wat tijd kan hebben voor zichzelf. En hoewel dit natuurlijk wel lief bedoeld is, vroeg zij haar af of wij, vrouwen, dan ook geen tijd verdienen voor onszelf?

Het zijn ook hun kinderen

En alsof we het niet logisch mogen vinden dat onze mannen ook bezig zijn met het huishouden of hun kind(eren). Uiteindelijk wonen ze ook in hetzelfde huis en uiteindelijk zijn het ook hun kinderen. We leven niet meer in een tijd waar de vrouw gewoon thuis blijft (en zelfs dan nog). Ik vind het net een heel mooie verschuiving dat de mannen meer verbonden zijn met hun kind(eren). Ook zij hebben recht om een diepe relatie op te bouwen met hun kroost. Ik vind het wonderlijk om te zien hoe mijn man omgaat met Remus en onze baby in de buik. Zo hoort het, denk ik dan. Mijn man haalt daar ook zijn plezier uit. Dat wil ik ook mijn kinderen zo gunnen. Ik heb zelf nooit een vader gehad die echt aanwezig was. Hij werkte veel en ’s avonds zat hij meestal wel nog te werken.

En ik hoop dat dit nog wat meer zal veranderen. Dat we meer en meer verschuiven naar een tijd, waar zowel mannen als vrouwen kunnen kiezen om te werken in het regime dat ze willen. Dat zij ook zelf kunnen kiezen hoeveel ze bezig zijn met hun gezin. Dat we binnen een relatie met een gelijkwaardige twee kunnen zijn en dat we een team kunnen vormen. Maar helaas is dat nog niet maatschappelijk gezien de norm. Denk maar aan het aantal dagen vaderschapsverlof. Sinds dit jaar is dit nu eindelijk verhoogd, maar 15 dagen is als man nog te weinig om je pas bevallen vrouw te ondersteunen en je kersvers baby’tje te leren kennen.

Remus en mijn man samen
Remus en mijn man

Stop de discriminatie van zwangere vrouwen en moeders

Dus als we nu eens allemaal stoppen met interpreteren en suggereren. In plaats van het discrimineren van zwangere vrouwen en moeders zouden we kunnen een helpend handje aanbieden, als we vinden dat er iemand moe uit ziet. Als we nu eens het wat normaler zouden vinden dat vrouwen ook wat tijd mogen hebben voor zichzelf als zwangere, als pas bevallen vrouw of als moeder. We zouden ons wat minder kunnen moeien. Als we nu eens zelf mogen kiezen in welk regime we werken en hoeveel tijd we willen/kunnen spenderen met onze kroost. Mogen we eens niet zelf kiezen wie wat doet binnen ons gezin? Als we nu eens gewoon onszelf mogen zijn. Is dat geen goed idee?

Comments (16)

  • Saskia

    5 april 2021 at 12:56

    Mooi dat je hier aandacht aan besteed. Iedereen moet eens leven en laten leven. Ieder heeft zo zijn eigen manieren, opvoedingen en interpretaties van dingen. Lekker laten gaan en ieder zijn eigen plan trekken. Het belangrijkste is dat je zelf je er prettig bij voelt.

    Lijkt me zeker ontzettend pittig voor je. Nieuwe baan, peuter, zwanger en alle andere dingen die erbij komen kijken. <3
    You know here to find me. Mag altijd! x

  • Luus

    28 maart 2021 at 10:35

    Poeh, nieuw werk en een zwangerschap lijkt me al heel pittig! En dan heb je thuis nog een peuter rondlopen… dat is inderdaad echt niet makkelijk!
    En ja, helemaal mee eens. De mama’s worden bij pasgeboren baby’s nog wel eens vergeten. In andere situaties soms juist weer de papa’s. Ik heb gemerkt dat sommige mensen nog een ouderwets beeld hebben van het moederschap en dat de moeder alles/het meeste op zich hoort te nemen.
    Fijn artikel!

  • Giovanna Jansen

    22 maart 2021 at 15:04

    Mooie blog en goed dat je hier aandacht aan besteed! En respect hoor, een nieuwe, voltijdse baan, naast het zwanger én moeder zijn; dat is meer dan pittig.

    1. Tamara

      22 maart 2021 at 17:06

      Dank je wel! Het is inderdaad echt wel pittig, ik tel stiekem een beetje af tot ik thuis ben. 🙂

  • josie

    22 maart 2021 at 14:06

    Mooi artikel! We hebben al een hele weg afgelegd, als ik vergelijk hoe het was toen ik zelf kind was bvb en hoe de kinderen nu opgroeien, maar er is absoluut nog heel wat ruimte voor verbetering. Dat langer vaderschapsverlof is echt wel een goede zaak. En al die maanden ouderschapsverlof. Hier dragen we ook allebei de zorg voor de kinderen en dat is voor de kinderen zelf toch ook fijn, vaders zorgen toch net iets anders soms dan moeders 🙂

    1. Tamara

      22 maart 2021 at 17:05

      Ja, daar heb je helemaal gelijk in! Hier gaat het cliché van ‘fundaddy’ wel op: mijn kind giert het soms veel meer uit met zijn papa, omdat die net veel meer durft, haha. Ikzelf ben geen zo’n held in stoeien.

  • Audrey

    22 maart 2021 at 09:46

    Volgens mij had ik gemist dat je een nieuwe baan hebt, alsnog proficiat daarmee!

    Verder vind ik dat je weer een prachtig artikel hebt geschreven waarin je de spijker op z’n kop slaat. Wat heeft het ook voor zin dat mensen tegen je zeggen dat je er moe uitziet. Tenzij ze dan hun hulp aan zouden bieden, slaat dat toch helemaal nergens op? En groot gelijk over dat een partner die je steunt gewoon vanzelfsprekend moet zijn in plaats van dat=ie zo’n beetje een standbeeld krijgt, pfff.

    1. Tamara

      22 maart 2021 at 13:33

      Dank je wel! Exact, ik zou wel wat hulp kunnen gebruiken, haha. Maar niemand van mijn dichte omgeving biedt het echt aan. Maar ik hoor wel zo vaak dat ik er moe uit zie, welja. Ik ben ook moe, natuurlijk. Maar bedankt om het nog eens zo letterlijk te zeggen. :p Misschien ligt het gewoon aan mij, want op mijn Instagram ben ik daar ook eerlijk over als ik me moe voel en verberg ik mezelf niet achter make up of filters (oké oké, soms wel wat subtiele filters)

  • Irene

    21 maart 2021 at 22:05

    Over dat slapen, zo herkenbaar. Ik werd eigenlijk standaard wakker tussen 3 en 4 uur en dan duurde het ook een eeuwigheid dat ik terug in slaap viel. Ik las altijd omdat ik daar meestal wel terug moe van werd.
    Dat gezegd zijnde, ik kan daar echt niet tegen (allee je weet het he 🙂 ) als mensen zo bekrompen en kortzichtig opmerkingen geven. Ik vind dat ook wat denigrerend ofzo naar de mannen toe. Van allee doneer wat zaad dat je vrouw zwanger kan worden en ja voor de rest moet je niets doen want dat kunnen jullie toch niet. Zo lijkt dat vind ik. Terwijl in ons huishouden mijn vriend toch wel vaak meer doet dan ik doe.
    Er wordt altijd zo op vrouwen afgegeven. Je kan gewoon nooit iets goed doen. Eigenlijk zouden we van ons af moeten bijten (al krijg je daar dan waarschijnlijk ook commentaar op :p) maar ik merk dat ik zelf vaak mijn schouders ophaal, innerlijk dan, en niet echt iets terug zeg. Zoals bij die opmerking die m’n tante maakte.

    1. Tamara

      22 maart 2021 at 13:31

      Ja, ik durf ook niet zo van me afbijten, laat het ook meestal gewoon passeren. Want ze bedoelen het op zich wel goed (dat mag ik toch hopen). Gelukkig zijn de tijden toch lichtjes aan aan het veranderen. ^^

  • Shirley

    21 maart 2021 at 14:31

    Mijn haren gaan altijd overeind staan als iemand het heeft over een vader die op zijn kind moet passen. Hoezo oppassen? Het is zijn kind, is dat niet gewoon zorgen voor? Goed, ik ben helemaal geen moeder, dus misschien ligt het aan mij. Mijn vriend is overigens veel beter in huishouden dan ik en volgens mij doet hij ook meer dan ik.

    1. Tamara

      22 maart 2021 at 13:30

      Ja, voila. Dat is ook een mooi voorbeeldje over hoe het soms wel bekeken wordt. Terwijl het toch echt wel beide onze kinderen zijn. En dat huishouden is ook zo voorbij gestreefd. Ik zou soms durven zeggen dat mijn man netter is dan ik, haha.

  • Robin Schrijvers

    21 maart 2021 at 14:05

    Heel mooi verwoord hoor dit! Ik vind het jammer om te lezen dat je omgeving je zo doet voelen. Ik kan me wel helemaal aansluiten bij alles wat je zegt. Jij kiest, wat je doet op dit moment is sterk en prachtig, en samen doen jullie één van de mooiste dingen die een koppel kan doen. Er gewoon 100% zijn voor elkaar en al die bullshit van buitenaf afweren. En u daar k*t bij voelen, ook dat mag. Niemand hoeft u te zeggen wat je moet voelen of waar je zou moeten staan.

    100% akkoord ook met de verantwoordelijkheden van de vader die er gewoon vanzelfsprekend bijhoren. Die tijd van de vrouw in het huishouden is wat mij betreft al lang voorbij. Maar helaas, je blijft mensen tegenkomen die nog leven volgens het traditionele gedacht. Ik kan daar ook vies zenuwen van krijgen, en me ook wel slecht door voelen. Ben ik nu zo anders dan denk ik soms? Ik kies er ook voor, en zo zou het ook overal moeten zijn.. Anno 2021 mag gelijkwaardigheid ook vanzelfsprekend zijn.

    1. Tamara

      22 maart 2021 at 13:29

      Amen to this! Exact wat ik bedoel, inderdaad. 🙂

  • Wendy

    21 maart 2021 at 11:17

    Mooie (en belangrijke) blogpost! Als ik om mij heen zie hoe volkomen normaal het wordt gevonden dat de moeder veel meer “opoffert” dan de vader… Als in: minder werkuren en minder tijd hebben voor jezelf. En natuurlijk, het zal meestal niet als een opoffering voelen, je krijgt er heel veel voor terug, en ik geloof ook best dat het zorgen voor een baby meer in de genen van een vrouw zit dan in die van een man, en niet alles hoeft perfect 50-50 verdeeld te zijn. Maar als je *samen* besluit om een kind te krijgen, moet “het zorgen voor” dan ook niet iets zijn wat je *samen* doet? Zodat de moeder óók wat tijd heeft om nog andere dingen te zijn en te doen dan alleen maar moeder(en)?

    1. Tamara

      21 maart 2021 at 13:40

      Exact dit, bedoel ik! Het wordt zo normaal gevonden en in sommige gezinssituaties kan dat inderdaad ook gewoon de bedoeling zijn, daar is dan niets mis mee. Niet alles hoeft inderdaad 50-50 verdeeld te zijn, maar uiteindelijk sta je er met z’n tweeën voor en is het belangrijk dat je je ook met twee daarin goed voelt! Ik wil vooral opperen dat er een keuze moet zijn dat samen gemaakt wordt, in plaats van een keuze die opgelegd of beïnvloed wordt door de maatschappij of omstaanders. Maar exact wat jij zegt, dus!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Prev Post

Ik ga poliklinisch bevallen

10 maart 2021

Next Post

Het weemoedig gevoel van Covid-19

25 maart 2021